ถึงเธอ... เธอในวันนั้น... ในวันที่โลกทั้งใบของเธอดูเหมือนจะหยุดหมุน และถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดของคำว่า ‘มะเร็ง’
ฉันจำได้ดี... ทุกรายละเอียดของบ่ายวันนั้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ในห้องตรวจ เสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กต็อกราวกับจะนับถอยหลังช่วงเวลาแห่งความสุข ความตึงเครียดที่ลอยอวลในอากาศ และใบหน้าของคุณหมอที่แม้จะพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ แต่ดวงตาของท่านก็ฉายแววความเห็นใจอย่างชัดเจน
มันเป็นวันเดียวกับที่เธอได้ยินประโยคที่สั้นง่าย แต่กลับสั่นสะเทือนจิตใจไปจนถึงรากฐานของชีวิต: “คุณเป็นมะเร็งระยะที่...”
เสียงสะท้อนของความกลัว และคำตอบจากอนาคต
วินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างพลันหยุดนิ่ง เสียงรอบตัวเงียบสนิทราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา โสตประสาทของเธอจับได้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ดวงตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำว่า “มะเร็ง” มันกระแทกเข้ากลางใจจนจุกเสียด เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก โลกที่เคยคุ้นเคยพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงเศษซากของความกลัว ความกังวล และคำถามนับร้อยที่วิ่งวนอยู่ในหัว “ทำไมต้องเป็นฉัน? ฉันจะตายไหม? แล้วชีวิตฉันจะเป็นยังไงต่อ?”
“คุณหมอคะ... หนูจะหายไหมคะ?” ฉันจำได้ว่าเธอถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือราวกับกระซิบ ทั้งที่ใจจริงอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง
และฉันในวันนี้... ฉันที่ผ่านพ้นมันมาแล้ว... อยากจะโอบกอดเธอแน่นๆ อยากจะกระซิบข้างหูเธอว่า “ไม่เป็นไร... เธอจะหาย... เธอจะผ่านมันไปได้”
ในวันนั้น ไม่ต้องพยายามเข้มแข็ง ไม่ต้องแกล้งทำเป็นว่ารับไหว ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมองว่าเธออ่อนแอ ปล่อยให้ความกลัวมันไหลออกมาพร้อมกับน้ำตา ปล่อยให้มันทำหน้าที่ของมัน ณ วินาทีนั้น นี่ไม่ใช่จุดจบของทุกสิ่งอย่างที่เธอกำลังคิด แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิต บทที่อาจจะยากลำบาก แต่ก็จะสอนให้เธอรู้จักคำว่า “ชีวิต” ได้ลึกซึ้งกว่าที่เคย
เส้นทางที่รออยู่ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มีดอกไม้ให้ชม
ใช่, เส้นทางข้างหน้ามันไม่ง่ายเลย เธอจะต้องเผชิญหน้ากับการรักษาที่โหดร้าย การผ่าตัด เคมีบำบัด รังสีรักษา มันจะทำให้ร่างกายของเธออ่อนล้าจนแทบจะเดินต่อไม่ไหว เส้นผมที่เคยสวยงามอาจร่วงไป ร่างกายที่เคยแข็งแรงอาจบอบช้ำจากผลข้างเคียงหลายอย่าง จะมีวันที่เธอรู้สึกท้อแท้ หมดกำลังใจ อยากจะยอมแพ้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
แต่เชื่อฉันเถอะ... ในวันที่มืดมิดที่สุดนั้น ก็จะมีแสงสว่างเล็กๆ ส่องเข้ามาเสมอ อาจจะเป็นรอยยิ้มจากพยาบาลใจดี คำพูดให้กำลังใจจากเพื่อนร่วมชะตากรรม หรือแม้แต่สายลมเย็นๆ ที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาปลอบประโลม
โอบกอดคนที่รักเธอให้แน่นๆ นะ พวกเขาคือพลังสำคัญที่สุดของเธอ ปล่อยให้ครอบครัวและเพื่อนๆ ได้ดูแล ให้พวกเขาได้แสดงความรักและความห่วงใย อย่ารู้สึกผิดที่ต้องพึ่งพาพวกเขา เพราะความรักที่พวกเขามีให้เธอนั้นยิ่งใหญ่กว่าความเหนื่อยล้าใดๆ
สิ่งที่อยากให้เธอหยุดกังวลเสียที
เธอในวันนั้นคงกำลังจมอยู่กับความกังวลนับพันเรื่องในหัว ฉันรู้ดีว่ามันเป็นอย่างไร แต่ฉันอยากให้เธอหยุดกังวลในบางเรื่องเสียที
หยุดกังวลเรื่องอนาคตที่ยังมาไม่ถึง: แน่นอนว่าความกลัวความตายมันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่การจมอยู่กับความคิดที่ว่า “พรุ่งนี้อาจจะไม่มีอีกแล้ว” ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย ลองพยายามอยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ และเชื่อมั่นในทีมแพทย์ เชื่อมั่นในร่างกายของเธอเอง
หยุดคิดว่าเธอเป็นภาระของคนอื่น: คนที่รักเธอไม่ได้มองว่าเธอเป็นภาระ พวกเขามองว่าเธอคือคนที่เขารักและอยากดูแลให้ดีที่สุด พวกเขาอยากอยู่เคียงข้างเธอในทุกย่างก้าวของการเดินทางครั้งนี้ การที่เธออนุญาตให้พวกเขาได้แสดงความรัก คือการมอบโอกาสให้พวกเขาได้เป็นส่วนหนึ่งในการต่อสู้ครั้งสำคัญนี้ด้วย
หยุดเสียดายสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ: อย่าปล่อยให้ความเสียดายมาบั่นทอนกำลังใจ ใช้ชีวิตในแต่ละวันให้มีค่า ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องยิ่งใหญ่เสมอไป แค่ได้กินอาหารอร่อยๆ ที่ชอบ ได้ดูหนังที่อยากดู ได้คุยกับคนที่รัก ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในทุกๆ เช้า นั่นก็คือ “ชีวิต” ที่มีค่าแล้ว
คำสัญญาเล็กๆ จากฉันในวันนี้ ถึงเธอในวันนั้น
ฉันมีคำสัญญาเล็กๆ น้อยๆ ที่อยากจะบอกเธอ เพื่อให้เธอมีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป:
เธอจะหายนะ: ไม่ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหน ไม่ว่าต้องผ่านอะไรมาบ้าง แต่เธอจะหายดี และกลับมายืนได้อีกครั้ง แข็งแรงกว่าเดิมในแบบที่เธออาจไม่เคยเป็นมาก่อน
ชีวิตของเธอจะเปี่ยมด้วยคุณค่าใหม่ๆ: โลกหลังจากนี้อาจไม่เหมือนเดิม แต่โลกของเธอจะกว้างขึ้น ลึกซึ้งขึ้น เธอจะเห็นคุณค่าของลมหายใจแต่ละครั้ง ของแสงแดดยามเช้า ของรอยยิ้มจากคนที่รัก ของทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เธออาจเคยมองข้ามไป เธอจะพบความหมายใหม่ๆ ของคำว่า “ชีวิต”
เธอจะกลายเป็นแรงบันดาลใจ: เรื่องราวของเธอ การต่อสู้ของเธอ จะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคน เธอจะกลายเป็นแสงสว่างให้คนที่กำลังมืดมิดเหมือนที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้
เธอไม่ได้เดินอยู่คนเดียว: ตลอดเส้นทางนี้ เธอไม่ได้เดินอยู่คนเดียว ฉันในวันนี้จะยืนอยู่ตรงนี้เสมอ เป็นพยานว่าเธอผ่านมันมาได้ เป็นหลักฐานว่าความหวังยังมีอยู่จริง
เงยหน้าขึ้นนะที่รัก หายใจลึกๆ เชื่อมั่นในตัวเอง เชื่อมั่นในทีมแพทย์ และที่สำคัญที่สุด... เชื่อในพลังของชีวิตที่อยู่ข้างในตัวเธอ
ฉันรักเธอนะ... แล้วเราจะพบกันที่ปลายทางแห่งการเยียวยา
จาก,
ฉันในวันนี้ ผู้ที่หายดีแล้ว
